با سلام. با توجه به رسیدن چهلمیت روز در گذشت اکبر بشر دوست، (اولین ایرانی که بخشی از هیمالیا رو نزدیک به ۴۰ سال پیش مورد بررسی قرار داده و نیز قله 6250 متری نورسون رو فتح کرده) میخواستم خلاصه ای از گزارش این صعود رو اینجا بنویسم.اما با توجه به اینکه الان ساعت 12 شبه و من هنوز کوله برنامه فردامو نبستم و نیز طولانی بودن این مطلب، اون رو به روز شنبه موکول میکنم.

 

فقط چند نکته رو پیرو مطلب قبلی عرض کنم.

 

اول: باید بگم از راه اندازی وبلاگ «کوهنوشت» بسیار خوشحالم. چرا؟ خواهم گفت.

 

به طور کلی بعد از حادثه گاشربروم من نوع پاسخ های مسئولین فدراسیون کوهنوردی (ونیز بعضی از اعضای تیم گاشربروم) به منتقدین رو به سه دسته تقسیم میکنم:

 

1-     پاسخ هایی که به مطالب ناشی از بی دانشی نویسنده مربوط میشد. (مثلا اینکه تیم حمله به خاطر نان خشک خوردن در روز آخر توانایی مقابله با بهمن رو نداشته!!) هر چند این نوع مطالب از طرف نویسندگان ورزشی و غیر کوهنورد و بر پایه احساسات مطرح شده و اساساً ارتباطی با فدراسیون کوهنوردی ندارد ...

2-     پاسخ هایی که بدون توجه به نوع نقد مطرح شده تنها بر «حماسه سازی» و «از جان مایه گذاشتن» تیم پشتیبانی تاکید میکند (مطالب افرادی چون رضا بهادرانی و مقبل هنرپژوه در روزنامه شرق، کیهان ورزشی و ...) بدون اینکه اصولا دقت کنند که انتقادات مطرح شده چیست یا اصلاً مربوط به کیست. حتی گاهی پا رو از این هم فراتر گذاشته و منتقدین رو به بی دانشی یا عدم صلاحیت متهم میکنند. باز هم با واژگانی کلی و بی مفهوم ...

3-     پاسخ هایی که بیشتر از مسئولین رسمی فدراسیون کوهنوردی دیده میشه. این پاسخ ها متاسفانه سرشار از عصبانیت، دروغ، تحریف واژگان و کلمات و حتی گاهی بی احترامی نسبت به منتقد بخت برگشته است. (در صورت لزوم چند مورد از این برخورد هارو اینجا مینویسم)...

با تمام تاسف باید بگم که ما حتی به این نوع پاسخ هم راضی هستیم اما مدتیست دریغ ازحتی یک مقاله یا مطلب در پاسخ به منتقدین. در واقع مسئولین محترم فدراسیون کوهنوردی و نیز کوهنوردان همفکر با فدراسیون با سکوت محض، راه هرگونه تعامل و هم اندیشی رو بستن. موضوعی که به نظر من کاملاً

(تاکید میکنم کاملاً) آگاهانه است...

 

در واقع اگر دقت کرده باشید میبینید در مقابل چند نفر کوهنورد معدودی که به مقدار کمی در نشریات و به مقدار بیشتر در وبلاگ ها انتقاداتی رو (صحیح یا غلط) به فدراسیون کوهنوردی وارد میکنند تقریبا هیچ کوهنورد یا مسئولی چه در نشریات چه در اینترنت پاسخی به این انتقاد ها نمیده.

 

اما دلیل اینکه از راه اندازی این وبلاگ خوشحالم: امیدوارم با مطالبی که نویسنده این وبلاگ مینویسه باب گفتگو پیرامون بعضی از مطالب و مباحث روز جامعه کوهنوردی باز بمونه با امید به اینکه سایر کوهنوردانی که به نظر خود اشکالاتی در این مباحث میبینن اراده و شهامت پرداختن به این مباحث رو داشته باشن...

 

از بودن کوهنوشت خوشحالم.حتی اگر ندونه انتقاد به معنی «نقد کردن» است نه تخریب.حتی اگه با بابا کوهیش(که منو یاد طنز های روزنامه کیهان میندازه)

میونه خوبی نداشته باشم. برای حسین رضایی از صمیم قلب آرزوی موفقیت دارم...