به یاد آناتولی بوکریف فقید.

۱۳۸۳/۱٠/٦

به یاد آناتولی بوکریف فقید.

25 دسامبر، 5 دیماه ۷ سال از مرگ آناتولی بوکریف، کوهنورد پر قدرت قزاقستانی میگذرد. او به همراه سایمون مورو کوهنورد با تجربه ایتالیایی و یک فیلمبردار به نام دیمیتری سوبلف در زمستان 1997 به قصد صعود جبهه جنوبی آناپورنا راهی این منطقه شدند. در 25 دسامبر در ارتفاع 5700 متری و بین کمپ 1 و 2 در حالیکه مشغول نصب طناب ثابت بودند شکستن یک نقاب برفی باعث سقوط بوکریف و سوبلف شد. سایمون مورو که با خوش اقبالی از این حادثه جان بدر برده بود همانروز به بارگاه اصلی برگشته و این حادثه را اعلام نمود. در روز های بعد کوهنوردان بسیاری به امید زنده یافتن حادثه دیدگان اطراف کمپ اول را جستجو نمودند. اما به علت خرابی هوا (که مانع پرواز هلیکوپتر نیز شد) موفق به یافتن آنان نشدند. سر انجام در سوم ژانویه لیندا وایلی،نامزد بوکریف که از نیو مکزیکو خود را به نپال رسانده بود پس از تماس با جستجوگرانی که خود را به کمپ اول رسانده بودند اعلام کرد:

«دیگر امیدی نیست.آنان مرده اند...»

بوکریف برای اولین بار در سال 1989 در قالب تیمی از بهترین کوهنوردان روسیه قدم به هیمالیا گذاشت و 4 قله از قلل کانچن چونگا را صعود نمود. اما با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی او نیز به مانند بسیاری از دیگرکوهنوردان روس به علت نداشتن منابع مالی لازم تصمیم گرفت به عنوان راهنما و در استخدام تیم های ثروتمند غربی به هیمالیا باز گردد.بوکریف در عرض 6 سال در مجموع 21 بار ،7 قله 8000 متری را صعود نمود و حضورش در هر صعودی به خودی خود باعث افزایش شانس صعود میشد. قدرت بدنی او در صعود ها به حدی بود که به او لقب فوق بشر(super man) داده بودند.

در حادثه سال 1996 در اورست، بوکریف در هوای طوفانی و در حالیکه هیچکس حتی شرپاها و سایر راهنماها حاضر به خروج از چادر ها نبودند در ساعات 2 الی 3 نیمه شب به بعد سه تن از گم شدگان را در حوالی قله جنوبی یافته و به کمپ 4 در ارتفاع 7900 متری انتقال داد (کاری خارق العاده که باعث شد نشان تقدیر و تشکر را از کنگره آمریکا و همچنین نشان درجه یک فداکاری را از جانب کلوپ آلپاین آمریکا دریافت کند) اما با دیدن جسد دوست و کارفرمایش اسکات فیشر دچار چنان دلتنگی شد که تنها با صعود انفرادی سرعتی به لوتسه در یک هفته بعد توانست اندکی آرام گیرد .پس از بازگشت، برخی کوهنوردان به انتقاد از او پرداختند. از جمله جان کراکر در کتابش «در هوای رقیق» انتقاداتی را نسبت به او وارد آورد.

بوکریف نیز در کتابی به نام «صعود» شرحی مختصر از آنچه گذشته بود ارائه کرد. همچنین یکماه پیش از مرگ در یک برنامه خبری در CNN شرکت کرد؛ اما با تواضع بسیار از اینکه نتوانسته مانع مرگ سایر افراد (منجمله اسکات فیشر) شود به عذرخواهی از خانواده آنان پرداخت.

بوکریف به موسیقی نیز علاقه مند بود و اغلب ترانه های سرزمینش را زمزمه میکرد.

بوکریف همچنین مربی کوهنوردی تیم ارتش قزاقستان و به مدت 11 سال مربی تیم اسکی صحرانوردی این کشور بود.وی دارای لیسانس فیزیک و لیسانس تربیت بدنی از دانشگاه چلابینسک روسیه بود.

در دسامبر 1995 در ماناسلو بعد از اینکه بهمن باعث سقوط او و دو دو همنوردش شد ( وتنها با هوشیاری بوکریف و استفاده بموقع از کلنگش نجات یافتند) گفته بود:به نظر نمیرسد شانس من از زندگی این همه باشد.مبادا که سهم شانس دیگری را ربوده باشم...

بعد از دو سال به نظر میرسید شانس او به پایان رسیده است...

مهمترین صعود های وی( تمام صعود ها غیر از یک مورد مشخص شده بدون کپسول اکسیژن) :

1988: اولین تراورس رشته کوه پوبدا تا قلل توپوگرانوف

1989: 15 آوریل: کانچن چونگا 8556 متر ، مسیر جدید

20 آوریل تا 2 می: تراورس 4 قله از قلل کانچن چونگا از یانگ خانگ تا قله مرکزی

1990: فوریه: پوبدا 7439 متر، اولین صعود زمستانی

آوریل: مک کین لی 6193 متر به عنوان راهنما

می: اولین صعود انفرادی سرعتی جبهه غربی، 10/5 ساعت

آگوست: خان تنگری 7005 متر اولین صعود انفرادی سرعتی

آگوست: پوبدا 7439 متر، اولین صعود انفرادی سرعتی

1991: اکتبر: اورست 8848 هیئت مشترک روسیه،آمریکا

می: دائولاگیری 8176 متر، هیئت اعزامی قزاقستان