قسمت دوم

ورزش بانوان

دوم:در سالهای گذشته نگاه حکومت به ورزش بانوان حاکی از بی تفاوتی بوده و در بطن خود حتی دارای نوعی نهی از این موضوع بوده است.در اخبار هیچگاه از ورزش زنان خبری پخش و منتشر نمیشود و ستاره های ورزش زنان در سطح جهانی به وضوح مورد سانسور قرار میگیرند.در فیلم ها این پسر خانواده است که قهرمان ورزشی است.در عوض دختر خانواده دارای انواع هنرها در آشپزی،گلدوزی و غیره است.((آخ که حالم  از این «هنرها» به هم میخوره...)).در کتاب های درسی پسران در حال توپ بازی و دختران در حال مطالعه به تصویر کشیده میشوند.بدین ترتیب ورزش زنان تبدیل به امری غیر عادی و غیر نرمال میشود...

اگر هم کسی به ورزش گرایش داشته باشد مکانی برای پرداختن به آن ندارد.معدود زمین های ورزشی به خاطر نداشتن حفاظ مناسب عملا غیر قابل استفاده برای دختران است.بدین ترتیب پرداختن به ورزش از سوی زنان عملا غیر ممکن میشود (مثلاً میدانید که از چندی پیش در سالن سنگنوردی شیرودی دختران سنگنورد از سنگنوردی در فضای باز و دیواره بلند حتی با لباس کامل منع شده و برای همیشه به داخل فضای بسته و کثیف مجموعه هدایت شدند...).

سوم: قرائت حاکم و کنونی از دین به مرور زمان باعث بوجد آمدن و رایج شدن فرهنگ و هنجارهای مذهبی در بین اکثریت افراد جامعه شده است.وقتی که باور های متاثر از آموزه های دینی قشر سنتی جامعه به عنوان مثال تند راه رفتن و دویدن،پوشیدن لباس هایی با رنگ های شاد را برای دختران ضدهنجار به شمار آورده و در عوض دعوت به «متانت و سنگینی»،وقار و پوشیدگی میکند طبیعی است که نسبت به ورزش که در ذات خود هیجان،سرعت و نوعی شادابی و هماهنگی دارد مقاومت نشان دهد(بعضی عقاید و خرافات مبنی بر در تضاد بودن ورزش با سلامتی بانوان نیز ناشی از همین دیدگاه است).در فرهنگ ابلهانه و احمقانه ما زن نیازمند حمایت از سوی مردان است(به واژه ضعیفه!!! دقت کنید)و «قوی» شدن نوعی ضدهنجار برای زنان به شمار میآید.زن به مانند گلی است که برای محفوظ ماندن باید در گلدان و در کنج خانه نگهداری شود.                                             

همچنین اجبار در پوشاندن بدن باعث گرایش به تناسب «صورت» به جای تناسب اندام شده است.(به افزایش وحشتناک بینی های چسب خورده توجه کنید).در حالی که در فرهنگ ها سالم سلامتی بسیار مهمتر از زیبایی است.

ادامه دارد...