حجاب و ورزش،قسمت اول

 

 

«حفظ حجاب هیچ مشکلی برای ورزش کردن ایجاد نمیکنه»

«حجاب نه تنها مانع ورزش نیست بلکه ...»

«به تمام زنان توصیه میکنم با حفظ حجاب در میادین ورزشی شرکت کنند»

 

این توصیه های حکیمانه رو (که لابد متضمن داشتن زندگی خوب در هردو جهان فانی و باقیست) نه فقط من که همه ما از زنان ورزشکار ایرانی که در مسابقات المپیک،آسیایی و جهانی شرکت کرده اند به دفعات شنیده ایم.

جدا از این مسئله که آیا حجاب(به این شکل) واقعاً جزء دستورات دینی ماست یا زاده ذهن بیمار فقهای بارگاه صفویان،چند نکته هست که قصد دارم به آن بپردازم:

 

1-     با حفظ حجاب تا چه حد میتوان در میادین ورزشی شرکت نمود؟

2-     نگاه حکومت جمهوری «اسلامی» به مقوله ورزش زنان چگونه است؟

3-     فرهنگ و هنجارهای مذهبی (و نه فرهنگ ایرانی،زیرا فرهنگ ایرانی قرنهاست که در فرهنگ مذهبی ما حل شده و از بین رفته است) چه تاثیری در تشویق یا نهی زنان به ورزش دارد؟

 

اول: آیا تا به حال فکر کرده اید چرا تمامی (و یا حداکثر) زنان ورزشکار ما در میادین بین المللی یا تیرانداز هستند و یا ورزشکار؟ پاسخ بسیار ساده است:چون این رشته ها دارای کمترین تحرک ممکن هستند و به راحتی میتوان با پوشیدن یک کاپشن ورزشی بر روی لباس رسمی کشور (شلوار-مقنعه و مانتو) به ورزش پرداخت!!بگذریم از این موضوع که این ورزش ها به علت کم تحرکی از حداقل مزایای جسمی ورزش (سلامتی بدن،تناسب اندام و....) بی بهره اند و تنها شاید از مزایای روحی ورزش(اعتماد به نفس و شادابی روحی) تا اندازه ای برخوردار باشند.مسوءلین نیز گویا سعی دارند با تبلیغ این ورزشها وظیفه خود را در «گسترش ورزش بین تمام اقشار جامعه» به بهترین نحو انجام دهند؛بدون توجه به این موضوع که پرداختن به این ورزشها چه کمکی به حل مشکلاتی نظیر پوکی استخوان ،افزایش وزن و ناراحتی های قلبی_ عروقی (که متاسفانه گریبانگیر اکثر افراد جامعه است)میکند؟

و باز دوست دارن یکبار گزارشگر محترم از این بانوان «ورزشکار» و مایه افتخار تمام ایرانیان بپرسد اگر بر فرض کسی دوست داشته باشد در رشته ای مانند بسکتبال یا تنیس (شنا و والیبال ساحلی بخوره تو سرشون) در میادین جهانی حضور یابد (و بر عکس این عزیزان تن پرور! کمی فعالیت جسمی داشته باشد) باید چه کند؟و آیا باز هم این نصایح کاربرد دارد یا خیر؟

 

ادامه دارد...