لذت شاید آن لحظه ای بود که فنجان قهوه در دست، روبروی حریف ام نشسته بودم و با اضطراب به صفحه ای نگاه میکردیم که بعد از یکی دو ساعت هنوز همه چیز روی آن مساوی بود: یک رخ و سه سرباز در هر طرف.