برای چه به کوه میروید؟

این سوالیست که بسیاری از مردم عادی از کوهنوردان میپرسند.جواب این سوال به نظر راحت میاید.برای تفریح و ورزش.برای لذت بردن از زندگی.و در یک کلام برای زندگی بهتر...

اما همیشه هم اینطور نیست.بسیاری به عقیده من به کوه میروند تا بمیرند!!!

 

دوستی مجله کوهی را که چند فصل پیش خریده بودم ورق میزد.بعد از کمی رو به من پرسید:«این چه ورزشیه؟همش آگهی تسلیت و فوته که...»

 

در ذهن بسیاری از مردم ما کوهنوردی با مرگ عجین شده است.و کوهنوردی در نظر آنان یعنی بازی مرگ! و البته که باعث و بانی این برداشت نادرست فقط و فقط خود کوهنوردان ما هستند.در ذهن بعضی کوهنوردان،کوهنورد واقعی کسی است که در کوه بمیرد.بسیاری از کوهنوردان آرزوی مردن در کوه را دارند.(از شما چه پنهون خودم هم دوست دارم در نوپتسه بمیرم!!)

کوهنوردانی که از کوه سالم پایین میایند حتما یک جای کارشان میلنگد.

کوهنوردان واقعی «همیشه»در کوه میمانند...

 

متاسفانه بیشترین سهم در این انحراف فرهنگی را مسئولین رده بالای کوهنوردی کشورمان و نیز بعضی مربیان (هر چند اندک) دارند.کسانی که مرگ را جزیی ازکوهنوردی میدانند. گاه و بیگاه و در مناسبت های مختلف بر مرگ آفرین بودن کوهنوردی تاکید میکنند و «به سخره مرگ» را افتخار میدانند.

و بارها این جمله معروف را تکرار میکنند که «بهمن ها مرا دریابید».

 

در جامعه ما مردگان بیش از زندگان ارج و قرب دارند.به زنده ها هر چه میخواهی میتوانی بگویی اما «پشت سر» مرده نباید حرف زد چون «دستش از زمین کوتاه است».مجلس بزرگداشت برای زنده ها عملاً مفهومی ندارد.

بعد از مرگ کم کم همه یه جوری دوست وآشنا از آب در میایند.

تا وقتی زنده ای شغلی نداری اما بعد از مرگ استخدام میشوی!!مرده ها چنان قهرمانانی میشوند که هیچکس را جراءت اظهار نظر منفی درباره آنان نیست.

تا زنده ای هیچ خیابانی یا ورزشگاهی نام تو را نمیگیرد.

 

در چنین جامعه ای لابد طبیعیست که همه به سوی مرگ بشتابند...