دیروز برای اولین بار وبلاگی رو خوندم با نام «در ستایش سکوت و سپیدی»؛

مطالب مفیدی داشت،بخصوص یادداشت 31 مرداد آن حاوی نکته ای کلیدی در باره یکی از مشکلات اساسی جامعه کوهنوردی کشورمان بود(که بعدا مفصلاً به آن خواهم پرداخت).

 

اما متاسفانه صاحب این وبلاگ سیستم نظرخواهی را از وبلاگش حذف کرده بود.

شاید به خاطر نوع برخورد و نظر دادن افراد مختلف بوده است. در این صورت...

 

قبول دارم که آستانه تحمل نقد در مردمان جامعه ما بسیار پایین است.مثلاً نویسنده وبلاگی مطلبی در نقد کسی یا ارگانی مینویسد.نفر اول میاید بد و بیراه میگوید میرود! نفر دوم میاید به نویسندهء نگون بخت دو تا تهمت میزند و انگ میچسباند و تمام.نفر سوم به دو نفر قبلی حمله میکند و اصلاً مطالب جدیدی مطرح میکند!! نفر چهارم میاید جک تعریف میکند!!!نفر اول جواب نفر سوم را میدهد و ... این رشته سر دراز دارد... نویسنده وبلاگ هم دیگر از خیر نظرخواهی میگذرد.

 

اما باز هم به نظر من نباید جلو تضارب آرا و افکار را گرفت.تنها با گفتگو و شنیدن هم میتوانیم میزان نقدپذیری را در جامعه افزایش دهیم.هر کاری هزینه دارد و شنیدن

تهمت ها،دروغها و مطالبی از این دست هم هزینه این کار است.بر عکس این که امکان حرف زدن را از افراد بگیریم بیشتر باعث ترویج فرهنگ پرخاش گری میشویم.

 

باید تلاش کنیم تا مدنیت از دست رفته جامعه مان را دوباره برگردانیم...