در نوشتن این مطلب تردید داشتم.اما...

تو این مدت وبلاگ های زیادی رو دیدم..اما یکی از اونا برام یه جور دیگه است..

اون عکس بالای صفحه که منو یاد رویاهای دوران کودکیم میندازه(داشتن یه کلبه تو جنگل های کوهستانی و پر برف شمال کانادا)

و اون آهنگ زیبا .

و اون جمله از نیچه... که تمام قصه های خوب وبد چند سال گذشتمو (در کوهنوردی) به یادم میاره...