| |
|
۱۳۸۳/٥/۱٤
صعود های سراسری_3
در دو قسمت قبلی درباره صعود ها سراسری صحبت کردم..اینک ادامه بحث:
عمق فاجعه وقتی بیشتر میشود که این صعود های گروهی و دسته جمعی بر روی قلل مرتفع و یا در فصل زمستان صورت بگیرد! صعودی به نظر من هیچ ارزشی ندارد و بیشتر نشاندهنده ضعف و ناتوانی این افراد است.کاری که بیشتر به یک لشگر کشی شبیه است تا یک برنامه کوهنوردی. نمونه دم دست آن هم صعود سراسری است که فدراسیون معظم کوهنوردی زمستان گذشته در منطقه زردکوه اجرا نمود؛ و مثلاً قله هفت تنان که صعودش در زمستان واقعاً سخت و طاقت فرساست ناگهان با یک تیم 65 نفره مواجه شد که با انواع تدارکات و پشتیبانی قصد حمله (دقیقاً حمله) به قله را داشتند.و کیست که بتواند به این نوع صعود ها افتخار کند؟ کوهنوردی ورزشی کاملا شخصی و درونی است... لذت کوهنوردی در تلاش آنست، در برنامه ریزی، در جمع کردن تدارکات، در تعیین مسیر،زمان بندی و افراد تیم... نه در «زدن» قله. شخصاً بیشترین لذت را ازکوهنوردی وقتی میبرم که که مشغول برنامه ریزی برای یک مسیر زمستانه هستم..
نمیدانم.شاید من معنی کوهنوردی را درست نفهمیده ام... شاید.
[ خانه | آرشيو | پست الكترونيك ] |
در کوه ها آفرینش را تجربه میکنم.. در هر صعودی دوباره زاده میشوم
"آناتولی بوکریف" دوستان *** از کوه *** سفر نامه *** در هم بر هم ***
|